istanbul....

Gelirken de giderken de ağlar mı bir insan? 

Boğaz turu attıran pilot kahramanı olur mu bir insanın?

Buyurun, özleyenlere, aşıklarına, sevenlerine gelsin, uçaktan İstanbul manzaraları...

her seferinde Saraçoğlu'nu çekmezsem olmaz....

Maket gibi gözükmüyor mu?

Bugün annemlere gidip odamdan eşyalarımı aldım, eve getirdim... Allahım, neler neler çıktı? 1999 yazında annem ve kardeşimle yaptığımız California/Oregon seyahat defteri, ninemin benim için tuttuğu defter, boya kalemleri, yuvada yaptığım faaliyet dosyaları...

ninemden bahsetmedim ben burada... ben nasıl bir istanbul aşığıysam, o da öyle bir İstanbul hanımefendisiydi, nur içinde yatsın. Hiçbir kan bağımız olmamasına rağmen beni ve kardeşim torunları, annemleri çocukları bildi, 2000 senesini çok merak ederdi, 2002 başında, 14 Ocak sabaha karşı kaybettik...

bugün defteri okurken gözyaşlarımı tutamadım.... yaşlandığını hissettiğini yazmış, ihtiyaçlarını göremez olunca kimseye yük olmamak için huzurevine gitmek istediğini, ama annemin buna karşı çıktığını anlatmış bana, sene 85-86-87... gitmedi huzurevine, bizim apartmanda 5. kattaki evinde yaşadı, hastalığını son bir haftasında öğrendik, istediği gibi kimseye muhtaç olmadan ayrıldı aramızdan... 11 sene geçti üzerinden, ben hala mezarına gidecek gücü kendimde bulamıyorum... arada sırada, annemlere gelip arabayı parkettiğimde gözüm yukarıya, camına gidiyor... orada bulmacasına eğilmiş başını görmeyi bekliyor gözlerim, arada sırada hep yaptığım gibi yanına gitmek istiyorum... iyi ki yazmış yazdıklarını, çoğu detayı unutmuşum, mesela cumartesi sabahları babamla ekmek ve su almaya gittiğimizi, mutlaka nineme de aldığımızı, ona uğrayıp bıraktığımızı unutmuşum... olayları onun gözünden okumak çok duygulandırdı bu akşam beni... o ekmeği ona uzattığımdaki bakışımla mutlu oluşu, gurur duyuşu, keyiflenmesi; bunları yeni yeni farkediyorum... eskiden de okurdum arada sırada, ama hep olaylara odaklanırdım, heralde zaman geçtikçe böyle detaylar olaylardan daha önemli oluyor insan hayatında...

ben 2-3 yaşındayken bir gün gideceğinden bahsetmesi, ama burada hep beni gözeteceğini yazması; ah nineciğim benim, ben çok özledim seni, buradasın biliyorum, hep kalbimdesin biliyorum...